Bez komentarzy

Komoniecki w swoim Dziejopisie tak wyjaśnia nazwę:

„Kamesznica – iż tam bywały przedtem kamienie lśniące albo świecące się, gdzie kruszce najdowano, jako się w Złatnym pokazuje„.

Według „Słownika geograficznego” Kamesznica leży przy tzw. „drodze cesarskiej”, prowadzącej z Krakowa przez Żywiec i Ochodzitę do Jabłonkowa na Słowacji, dalej zaś do Wiednia.

1467 r. Nazwa Kamesznica pojawia się w spisie dóbr rodziny Komorowskich i pozostaje w ich rękach aż do 1624 r. zastawiona królowej Konstancji żonie Zygmunta III Wazy.

Kamesznica w rękach rodziny królewskiej pozostaje aż do roku 1678.

W  1678 roku Jan Wielopolski wykupił Kamesznicę wraz z całą Żywiecczyzną z rąk królewskich i w 1685r. nadał tytuł własności wieczystej młyna nad potokiem Złatna, oraz zarębka i ogrodu, Tomaszowi Jaszkowi, wojewodzie wałaskiemu /wołoskiemu.

Po bezpotomnej śmierci Tomasza Jaszka w 1720 roku, Franciszek Wielopolski, syn Jana przejął te ziemie, ustanawiając „Folwark pański” w Kamesznicy. Wcielił go do swych dóbr. Pierwszym zarządcą nowopowstałego Folwarku był Błażej Caputa z Lipowej. Pojawia się tutaj zarazem pierwsza wzmianka o dworze w Kamesznicy. 


W 1800 roku  Hieronim Wieloposki, spadkobierca majątku sprzedał Kamesznicę Marcinowi Badeniemu.
W latach 1830-31 w nieznanych okolicznościach Kamesznica przeszła drogą kupna na własność Teresy z Oborskich i Marcelego Potockich z Buczacza. 

Nowi właściciele na miejscu dawnych drewnianych zabudowań w 1830 roku postanowili wybudować swoją letnią rezydencję.  Założyli zespół dworsko-parkowy na obszarze ponad 7,5 h.

W 1846r. Teresa Potocka sprzedała Kamesznicę  arcyksięciu Karolowi Ludwikowi Habsburgowi z Żywca. W rękach Habsburgów Kamesznica pozostała aż do roku 1939.

Znaczenie terminów „Wołoch” i „wołoski ” zmieniło się w czasie i przestrzeni, od pierwotnego określenia, które oznaczało pochodzenie etniczne (romańskie), aż po ściśle gospodarcze rozumienie jako pasterz, właściciel owiec i polan wypasowych.
Wołosi stanowili osobny etos w dziejach średniowiecznej i nowożytnej Europy Południowej i Środkowej, którzy z przyczyn historycznych i społecznych (archaiczna struktura rodowo-plemienna, rozproszenie i brak wspólnego języka) nie stworzył niezależnych struktur państwowych.

Pod zbiorczą nazwą „Wołosi” ma się na uwadze szereg grup etnicznych, tworzących wewnętrzne struktury klanów rodowych, które w ciągu dziejów wtapiały się w lokalne społeczności i narody, zatracając cechy społeczności plemiennej.
W Karpatach Zachodnich Wołosi wnieśli istotny wkład w formowanie się wspólnoty kulturowej grup górskich (ruskich, polskich, słowackich), przekazując im górski system gospodarki pasterskiej, słownictwo i wzory kulturowe, zaś w Karpatach Południowych etos ten dał początek narodowi Rumuńskiemu.

 źródło i zdjęcia: Prezentacja "Śladem tradycji wołoskich w Kamesznicy" Małgorzata Filary- Furowicz

Udostępnij Drukuj E-mail