W 1787 r. cesarz austriacki w ramach regulacji parafii diecezji tarnowskiej zaproponował w dekanacie żywieckim utworzenie 19 nowych placówek duszpasterskich. Ta propozycja obejmowała również wieś Koszarawę przynależną do parafii jeleśniańskiej. Z powodu zawirowań dziejowych przełomu XVIII i XIX w. plan ten nie został przez zaborcę zrealizowany. Odległość 10 km do kościoła w Jeleśni sprawiła, że ludność miejscowa rozpoczęła starania zmierzające do utworzenia parafii. Konsekwencją tego było erygowanie 30 listopada 1824 r. kapelanii lokalnej. Jednocześnie kuria krakowska dała pozwolenie na budowę drewnianego kościoła i mieszkania dla kapłanów. Sami mieszkańcy Koszarawy postarali się o zebranie drewna na wybudowanie kościoła. W następnych latach rozpoczęto budowę kościoła murowanego. Wraz z tą budową rozpoczęto budowę plebanii, budynków gospodarczych, budynków dla organisty oraz szkoły. Cały to dzieło dokonywało się pod patronatem arcyksięcia Karola, dziedzica dóbr żywieckich

Ukończenie tych dzieł dało możliwość erygowania w 1843 r. parafii pod wezwaniem świętego Karola Boromeusza. Było to jedyne wezwanie pod tym świętym diecezji krakowskiej.

W 1844 r. kościół ten poświęcono, a w 1855 r. został on konsekrowany przez biskupa tarnowskiego Józefa Pukalskiego.

Kościół w Koszarawie jest budowlą późnoklasycystyczną, murowaną, wzniesioną z kamienia. Jest to trzynawowa budowla na rzucie prostokąta, z krótkim prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Przy prezbiterium od wschodu mieści się zakrystia. Przy korpusie od zachodu wzniesiono czworoboczną wieżę o ściętych narożach ujętych pilastrami. Wieżę flankują od północy i południa dwie piętrowe przybudówki. Fasadę kościoła z głównym wejściem zaakcentowano parzystymi pilastrami toskańskimi, dźwigającymi belkowanie i trójkątny tympanon. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi, a jej bryłę wieńczy wieżyczka na sygnaturkę z blaszanym, baniastym hełmem i latarnią. Na jednej ze ścian sygnaturki widnieje data budowy z 1870 r. i jej odnowienie w 1910 r.

Nawa główna otwarta jest do bocznych półkolistymi arkadami wspartymi na czworobocznych filarach. Prezbiterium i nawę główną przykryto sklepieniami żagielkowymi na gurtach. Natomiast nawy boczne przesklepiono kolebkowo. Chór muzyczny w zachodniej części korpusu nawowego wspiera się na parach kolumn i filarów. Wnętrze doświetlają okna prostokątne, zamknięte półkoliste.

Wyposażenie wnętrza stanowią cztery klasycystyczne drewniane ołtarze, wykonane w okresie budowy świątyń. Są to nastawy jednoosiowe, z pilastrami po bokach, ozdobione złoconymi fryzami, wieńcami, palmetami i rozetami. W ołtarzu głównym umieszczono obraz patrona kościoła świętego Karola Boromeusza. Umieszczano go tam na przemian z obrazem Matki Bożej Anielskiej w zależności od uroczystości. W bocznym ołtarzu znajdują się dwa obrazy tyrolskie: po lewej stronie obraz Matki Boskiej Bolesnej, a po prawej Chrystusa Ukrzyżowanego. Oba te dzieła pochodzą z czasów budowy kościoła. W trzecim ołtarzu bocznym umieszczona jest figura Serca Pana Jezusa. Ozdobniejszą nastawę ołtarza głównego wzbogacono wtórnie o drewniane polichromowane rzeźby dwóch świętych biskupów św. Stanisława i św. Wojciecha umieszczone w osiach skrajnych. Z tego samego czasu pochodzi klasycystyczna drewniana ambona oraz drewniana chrzcielnica w kształcie ołtarzyka. Chrzcielnica umieszczona została na tle obrazu Chrztu Chrystusa przemalowanego w 1936 r.

Wystrój wnętrza stanowi polichromia ścian, podkreślająca architekturę wnętrza. Jest ona uzupełniona przedstawieniami figuralnymi o charakterze na wpół ludowym, wykonanymi przez miejscowych artystów. Kościół posiada dwa wejścia jedno główne i jedno boczne.

źródło: koszarawa.duszpasterstwa.bielsko.pl

zdjęcia: kawu

 

Udostępnij Drukuj E-mail