Bez komentarzy

6 maja 2018 roku podczas Mszy Świętej o godz. 11.00 odbyły się Uroczystości 100-lecia Parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Żabnicy połączone z konsekracją kościoła i nowego ołtarza. Liturgii przewodniczył Ordynariusz Diecezji Bielsko-Żywieckiej Ks. Biskup Roman Pindel. Po uroczystej Eucharystii odbył się Festyn Parafialny.

Z programem artystycznym wystąpiły zespoły: Wierchy, Mały Haśnik, Orkiestra "Barka".

Członkinie Koła Gospodyń Wiejskich przygotowały regionalne smakołyki i słodkości.

Ks. Proboszcz Parafii w Żabnicy Jacek Jaskiernia tak podsumowuje ten wiek:

"100 lat historii to bardzo długie życie jednego człowieka, które może objąć w albumie cztery pokolenia: dzieci, rodziców, dziadków i pradziadków. To czas, który można objąć pamięcią i refleksją. Ten rok, to właśnie czas refleksji, jak formowała się w ciągu wieku wspólnota mieszkańców Żabnicy, jako wspólnota Kościoła.
Kim byśmy byli, gdyby od wieku, co niedziela, żabnickie rody i rodziny nie słyszały „Pan z Wami”, „Przekażcie sobie znak pokoju”, „Idźcie Ofiara spełniona”. Nawet jeśli to brzmiało po łacinie. Chrzcielnica i cmentarz. Początek i koniec w obecności rodziny i sąsiadów. Ten cmentarz i krzyże są świadkiem, co jest sensem życia tutejszych mieszkańców, bo w tajemnicy Zmartwychwstania, to nasz przystanek w drodze do wieczności. Cmentarz w czasie każdego pożegnania obejmuje pamięcią wszystkich – od pierwszego pochówku począwszy. W Dzień Zaduszny na tej poświęconej ziemi spotykają się wszyscy parafianie – z ziemi, czyśćca i nieba. Z całego stulecia.
Wszystkie uroczystości związane z Jubileuszem są zakorzenione w historiach rodzin, które tworzą nie tylko rodowe drzewa genealogiczne, ale przede wszystkim drzewo Kościoła, o którym św. Paweł mówi: „Jeżeli bowiem zaczyn jest święty, to i ciasto; jeżeli korzeń jest święty, to i gałęzie” (Rz 11,16).
Wyrastając we wspólnocie, która żyje sakramentami stajemy się „gałęziami” Kościoła, bo w Bogu są nasze korzenie.
Kodeks Prawa Kanonicznego definiuje parafię jako określoną wspólnotę wiernych, utworzoną na sposób stały w Kościele partykularnym, nad którą pasterską pieczę, pod władzą biskupa diecezjalnego, powierza się proboszczowi jako jej własnemu pasterzowi (KPK kan. 515 par. 1). Natomiast Katechizm Kościoła Katolickiego stwierdza, że „parafia jest miejscem, gdzie wszyscy wierni mogą się zgromadzić na niedzielną celebrację Eucharystii. Parafia wprowadza lud chrześcijański do uczestniczenia w życiu liturgicznym i gromadzi go podczas tej celebracji; głosi zbawczą naukę Chrystusa; praktykuje miłość Pana w dobrych i braterskich uczynkach.
Z pragnienia gromadzenia się wokół ołtarza u siebie, a nie w odległej Milówce, w roku 1910, za staraniem ks. Jana Figuły rozpoczęła się budowa kościoła. A siedem lat później Konsystorz Biskupi w Krakowie przedstawił wymagania, jakie musiała spełnić gmina, aby mogła zostać utworzona samodzielna stacja duszpasterska:
  1. Gmina Żabnica musiała oddać na własność tutejszego kościoła grunt na urządzenie cmentarza parafialnego. Cmentarz musiał być oddzielony od otaczającego go gruntu i ogrodzony, na środku miał stać widoczny z daleka, dębowy krzyż.
  2. Uzupełnieniem brakującej dotacji miał być grunt dla duszpasterza ”iżby bodaj jedną krowę mógł na nim uchować i sam miał z niego potrzebne do życia produkty ziemne”.
  3. Koło domu mieszkalnego dla przyszłego duszpasterza należało w związku z tym „wystawić stodółkę, szopę (na drzewo, węgle i inne potrzeby), tudzież chlewik, bodaj na jedną sztukę rogacizny”.
  4. Gmina powinna zagwarantować duszpasterzowi drewno na opał.
   5. Utrzymanie organisty, zapewnienie mu mieszkania, kawałka gruntu, budynków gospodarczych i pensje w wysokości najmniej trzydziestu koron miało pozostawać w gestii gminy.

Grunty na cmentarz, dobrowolnie przekazało sześciu gospodarzy. Po otrzymaniu zapłaty w obecności świadków potwierdzili odbiór wypłaconej należności w gotówce i zrzekli się wszelkich roszczeń do odstąpionego pola w obecności świadków: Józefa Habdasa, Filipa Bieguna, Agnieszki Błażyczek, Anny Łabas, Wojciecha Urbasia i Zofii Żyrek. Dodatkowo grunty na rolę dla duszpasterza ofiarowali: Wojciech Dudka, Jan Łabas, Jakub Wojtyła, Józef Dudka, Jan Dudka, Maryanna Wojtyła i Anna Kupczak.
Kiedy za staraniem wszystkich, po przezwyciężeniu licznych trudności, stworzono warunki do funkcjonowania samodzielnej placówki duszpasterskiej specjalnym dekretem 1 maja 1918 roku ustanowiono parafię w Żabnicy. Pierwszym jej expozytem mianowano ks. Jana Bierońskiego. Za sześć miesięcy zakończyła się I Wojna Światowa, a Polska po 123 latach rozbiorów wróciła na mapy Europy.

1 maja tego roku rozpoczęła się historia kolejnego stulecia naszej parafii i w zamyśle Pana Boga staniemy się, pod opieką Matki Bożej Częstochowskiej bohaterami nadchodzących wydarzeń nowego wieku."
 

 

 Historia parafii i kościoła

Wirtualny spacer po kościele w Żabnicy   

zdjęcia: OPG Węgierska Górka

źródło: artykuł "To tylko jeden wiek" Parafia Żabnica  

Udostępnij Drukuj E-mail